Çeliştiği şeyler çekici gelebiliyor insanoğluna ve ben insan kızına...Bunu derken bile çelişmekteyim aslında ya...Çünkü bilmem nedendir ama ben hep kendimden yana, benim gibiden yana... Kendimi çok sevdiğimden mi; yoksa korktuğumdan mıdır başkalaşımlara hiç bilemedim...Farketmiyor ben insan kızına... Kalabalıklarda yalnızlık, yalnızlıklarda kocaman kalabalık olduktan sonra... Ya orjinal, ya kendini beğenmiş, ya zor, ya kompleks adı hangi sözcükte, kimce fikir bulacaksa; ondan olmak işte...Yorumlara yorumsuz kalmak..
Yalnızlık farklı zanaat... Uykundan uyanmak ..ve.. Solumak, camın önünde uyanmanı beklemekten ağaç olmuş, havayı...! Sonra aldığın nefesin hepsini vermek, kendi müziğine...
Beklemek... Her zaman da kötü olmasa gerek..Hava nasıl ağaç gibi beklemiş ya benim soluk almamı; bende öyle hergün temizlenerek ve birazda tükenerek bekliyorum... Bir gün soluk alabilmek için, açacağın camını...
Şair..
’’Aşkın hiçbir sıfata ve tamlamaya ihtiyacı yoktur.
Başlı başına bir dünyadır aşk.
Başlı başına bir dünyadır aşk.
Ya tam ortasındasındır; merkezinde,
ya da dışındasındır; hasretinde...’'
demiş ya; çelişirken sevdim daha...
