Evet bir iki saniye önce, bir yazı yorumunda kullanmış olduğum bir cümle:
( '' Yoksa herkesin kendine yakın bulduğu bir noktalama işareti mi var ?)' den esinlenerek günün yazım konusunu sekteye uğrattım...
Sanırım herkesin kendine yakın bulduğu veya kendiyle özdeşleştirdiği, daha çok kullandığı bir noktalama işareti var... Belki ünlemin nedeni hayatın heyecanını çarpıcılığını öne sürdüğü için, belki virgül herzaman devamedilebilirliliği temsili için, belki nokta keskin ve net bir yaşam tarzı için, belki soru işareti sorular ve sorgulamalar için... Belki parantez hayat ayrıntılarda gizli olduğu için... Belki kesme işareti özel insanlara özel yerlere saygılı olduğumuz için... Belki tırnak işareti, alıntı tecrübelerinden kesitler için... Belki de iki nokta her şeyin ama her şeyin bir açıklaması olduğu için...
Ama bence üç nokta... Bitmeyen cümlelerim için, içinde bir derinlik barındırdığı için, bir bilinmezliği olup bazen her bildiğimi söylemememde, bana olan desteği için... Sanki tüm noktalama işaretleri içinden çıkacakmışcasına, yaratıcı düşüncelerimin her sesi olabildiği için... Belki üç nokta içinde; bir nokta olduğu için, içinde bir virgül kıvrılabildiği için, belki 2 noktadan bir çubuk, kalan noktadan ünlem yapabildiğim için, içinde bana dair her şeyi biriktirebildiği için... Aynı zamanda belki üç sayısını sevdiğim için... Kimi zaman karşı tarafın söylesem anlamayacağı sözcük boşluklarını doldurabildiği için... Söylediğim ve söylemediğim, söylemek isteyip söylemeyip ama biryandan da kestirebildiklerim için...Belki de kestirdiğimi sandıklarım için.. Aman be altıüstü bir noktalama işareti dedirtmediği için... Ve en en en önemlisi belki ; BAŞLAYAN BİR CÜMLENİN BAŞINA KONULABİLEN TEK NOKTALAMA İŞARETİ OLDUĞU İÇİN, yani geriden gelen tecrübeleri hatırlattığı için...
Üç nokta işte... Adı üstünde üç tane nokta...

