Bir kız çocuğu tanıyorum. Öyle fakir...
Bir kız çocuğu tanıyorum öyle zengin...
Yalnız bir kız çocuğu...
Sevebildiği herkesi sever sevebildiği kadar, herkesi alır hemen içine, çabucak alışır ısınır, dinler... Pek konuşamaz önceleri... Sonraları, hepsini, bir yumruk yüreğinde taşır... Taşıyamasa ataçlarla iliştiriverir kenarlarına.. Öylesine iliştirivermekte değil, özenle rengarenk...
Sonra zaman zaman üzülür bu kız çocuğu... Kız çocuğudur ya... Çocuktur ya...
Hani büyüksende küçüksende, çocuk olmak zordur ya... Baştan pek üzülür, pek ağlar. Ağlamakki, gözyaşlarını Tanrı biriktirip, yeryüzüne arada bir yağmur olarak gönderir...
Kız çocuğunun yumruğu kadar yüreği taşıyamaz olur bu dünyayı, ataçları düşer tek tek yerlere...Yinede toplar, biriktirir...
Sonra sonra, istemeye istemeye de olsa büyür kız çocuğu... Ama hala kız çocuğu...
Büyüklüğü değil, çocukluğu öğretir ona olgunluğu...
Yine sever insanları ya, belli etmez tek zerresini...
Bir tekini, iki tekini, üç tekini sevmez; hepsini birden sever. Uzaktan sever.. Öylece sever...
Terkedenlere kulak asmaz olur, kötü konuşanlara, kötülük yapanlara, muhtaçları anlamayana, ağlatanlara, dünya haline kulaklarını kapayan herkesi duymaz olur...
Fakir bir yaşantısı olur kız çocuğunun... İnsanların yerine kitaplarını koyar... Raf raf dizer onları.. Bakarki kitaplar yan yanayken insanlar gibi kavga etmiyorlar. Bakarki ayrı odalarda birbirlerini çekiştirmiyorlar.. Bakarki masal kahramanları, gerçekten kahramanlar, terketmiyorlar... Gerçekten yardımsever masal çocukları, masal büyükleri var esasında... Üstelik hem dinliyorlar, hem konuşuyorlar... Hemde kapamıyorlar önünü, kıskanmıyorlar, seni de dahil ediyorlar dünyalarına....
Ne diyordum fakir bir yaşantısı olur bu kız çocuğunun... Tabii binlerce güzel kitabını, bi dolu hikayeler yazacağı kağıdını kalemini, bitanecik balığıyla bi tanecik köpeğini, bi tanecik odadan kocaman dünyasını ve bi dolu müzik dostlarını
saymazsak....
Saymazsak !
